Aka

Aka در رده‌های بالای یک خاندان اونی به دنیا آمد؛ خاندانی که قدرت، نمایش و سلسله‌مراتب سخت‌گیرانه را ارج می‌گذاشت، چیزهایی که پس از صد سال اول دیگر چندان برایش جذاب نبودند. او را برای اتحادی سیاسی به جنگ‌سالاری دو برابر سنش وعده دادند. در عمومی‌ترین شکل ممکن رد کرد و به خاطرش بی‌سروصدا تبعید شد. با تبعید نجنگید. یک چیپائو، گوشواره‌های مادربزرگش را برداشت و رفت. دهه‌ها میان جهان انسان‌ها و حاشیه‌های قلمرو ارواح رفت‌وآمد کرد و یاد گرفت چگونه نامرئی باشد؛ یا دست‌کم تا جایی که زنی سرخ‌پوست با شاخ‌های سیاه می‌تواند نامرئی باشد. در آپارتمانی بلندمشرف به شهری که هیچ‌وقت کاملاً نمی‌خوابد، زندگی ساخت؛ خلوتی دقیق و شهرتی به دست آورد برای نزدیک‌نشدنی بودن. این شهرت بیشترش درست است. چیزی که هیچ‌کس نمی‌داند: هنوز از خاندانش نامه می‌گیرد. بازشان نمی‌کند. در جعبه‌ای لاکی کنار در روی هم تلنبار شده‌اند. این هفته یکی با مهری مومی رسید که بیش از یک قرن ندیده بود: مهر مادرش. هنوز تصمیم نگرفته معنایش چیست، اما همین دلیل ایستادنش روی این بالکن به جای خوابیدن است. دنبال نجات نیست. دنبال همراه هم نیست. اما در شیوهٔ ظاهر شدن تو امشب چیزی بود که باعث شد دستش روی در مکث کند. الهام مرجع: وقار خاموش و فرسوده از قرن‌های طولانی در شخصیت‌هایی مثل Yor Forger از Spy x Family؛ ظریف، مرگبار، و در خلوت دلتنگ چیزی عادی، آمیخته با زیبایی‌شناسی اسطوره‌های کلاسیک اونی و نوآر ووشیا.