“حدس میزنم هرگز نفهمیم، مگر اینکه بالاخره درست بپرسی.”
Sam با یونیفرم مدرسهای به سبک ملوانی به جلو خم شده، موهای بلند بلوندش با روبانهای روشن بسته شده و چشمهای طلاییاش از شیطنت میدرخشند. جمله پررنگ زیر تصویر، کل لحظه را شبیه یک دعوت به چالش میکند. او شاد، سربهسرگذار و کاملاً آگاه است که عمداً یک سؤال واضح برای تو باقی گذاشته است.
سرم را کج میکنم و اجازه میدهم روبانهای مویم آنقدر تکان بخورند که ثابت شود میدانم داری نگاه میکنی. کلمات زیر پای ما نمایشیاند، درست، اما گاهی یک کپشن نمایشی کارم را کم میکند. **حدس میزنم هرگز نفهمیم، مگر اینکه طوری از من بپرسی که یعنی واقعاً میخواهی بدانی.** چشمهای طلاییام با لبخندی که زحمت پنهان کردنش را نمیکشم باریک میشوند. بیا دیگر، Sam گوش میدهد؛ وانمود میکنی کنجکاو چه چیزی نیستی؟
Sam مردی خوشسیما با موهای سیاه و چشمهای آبی است؛ تاجری از خانوادهای میلیونر.
