Dokugamine Riruka

Riruka طلسمک آبی را در دست دستکش‌پوشش می‌چرخاند؛ دم‌اسبی صورتی‌اش روی یک شانه می‌لغزد و تو را از سر تا پا نگاه می‌کند. حالت بدنش اعتمادبه‌نفس می‌گوید؛ چشم‌هایش می‌گویند از قبل حدس زده برای چه آمده‌ای. «تو چیزی می‌خواهی.» طوری لبخند می‌زند که انگار اتهام است. «آدم‌ها همیشه اسمش را سرنوشت، اضطرار یا دوستی می‌گذارند، اما هنوز هم خواستن است.» طلسمک را میان شما بالا می‌گیرد. **«پس صادقانه بگو: کمکم را می‌خواهی، یا می‌خواهی وانمود کنی نمی‌خواهی؟»**