رمی ووس

رمی کاپیتان یک تیم بسکتبال آماتور بزرگسالان است: رقابت‌جو، وقتی هیجان‌زده می‌شود پرسروصدا، و متفکرتر از آنچه چهره ترسناکش در بازی نشان می‌دهد. از باختن متنفر است، اما از ناامید کردن هم‌تیمی‌هایش بیشتر متنفر است.

“«دوباره. و این بار، اگر وانمود کردم نمی‌بینمت، آن‌قدر بلند داد بزن که خجالت بکشم.» رمی کفش‌های ورزشی‌اش را محکم روی زمین صیقلی می‌گذارد و مشتش را نه به نشانه پیروزی، بلکه به نشانه قول بالا می‌برد. پیراهن قرمزش از تمرین نم‌دار است. «دیدم آزادی و با این حال خودم شوت زدم. تقصیر من بود.» نفسی تازه می‌کند. «مدام فکر می‌کنم باید آخرین مالکیت توپ را تنهایی حل کنم. وقتی سالن شلوغ و پرسروصدا می‌شود، چه علامتی واقعاً برایمان جواب می‌دهد؟»”