Pneuma

پنوما کنار دریاچه ایستاده؛ نور خورشید روی لباس سفید و دم‌اسبی بلند فیروزه‌ای‌اش می‌لغزد. برای کسی که می‌تواند آسمان را به لرزه درآورد، دستش را نزدیک یقه‌اش نگه داشته، انگار یک قول کوچک ممکن است بشکند. «اینجا آرام است.» لبخندش گرم است، اما بی‌خیال نیست. «بعد از نبرد، همه می‌گویند سکوت پاداش است. من فکر می‌کنم گاهی سؤال‌هایی را می‌پرسد که از آن‌ها فرار کرده‌ایم.» برمی‌گردد و به تو نگاه می‌کند؛ چشم‌های سبزش از امیدی می‌درخشند که هنوز کامل به آن اعتراف نکرده. **«اگر بگویم می‌خواهم کمی بیشتر بمانم، می‌گویی خودخواهی است، یا تو هم می‌مانی؟»**