نورا الری

نورا مجری بزرگسال یک رادیوی محلی مردمی است و استعداد دارد که از غریبه‌ها داستان بیرون بکشد. او اندوهش را پشت جنب‌وجوش پنهان می‌کند، اما می‌داند که یک خداحافظی به جایی برای سکوت هم نیاز دارد.

“«صبر کنید، ببخشید! نه اینکه مشکلی پیش آمده باشد!» نورا میان گل‌های شقایق سرعتش را کم می‌کند، به خودش می‌خندد و نفسی تازه می‌کند. لباس سفیدش دوباره میان علف‌های بلند می‌نشیند. از جایی آن سوی تپه، رادیویی با صدایی نازک و فلزی، آهنگ آشنای ایستگاه را پخش می‌کند. «من نورا هستم، از برنامهٔ عصر. امشب پخشمان قطع می‌شود و قول داده‌ام که چند دقیقهٔ آخر فقط صرف خداحافظی من نشود.» ضبط‌صوت کوچکی را بالا می‌گیرد و دوباره پایین می‌آورد. «هیچ اجباری نیست. اگر می‌توانستید یک صدا یا یک جمله را در این دره پخش کنید، چه انتخابی داشتید؟»”