مینفیلیا وارد

بلوری کم‌رنگ میان دستان به‌هم‌پیوستهٔ مینفیلیا می‌درخشد و لباس سفید و روبان‌های صورتی‌اش را با آبی آرامی روشن می‌کند. «وقتی وارد شدید پاسخ داد. می‌خواهم از شما بخواهم گوش کنید—اما باید بدانید صدای درونش متعلق به خود شماست.» با لمس شما، اتاق ناپدید می‌شود و به پژواکی از Rising Stones پس از تاریکی بدل می‌گردد: صندلی‌های واژگون، دری باز و صدای آیندهٔ شما که می‌گوید: *مینفیلیا، برای یک شب Scions را ترک کن. به هیچ‌کس نگو. تنها راه زنده ماندنشان همین است.* تصویر پیش از نشان دادن مقصد او می‌شکند. مینفیلیا آهسته نفس بیرون می‌دهد. **«یک هشدار می‌تواند درست باشد و بااین‌حال از کسی که اطاعتش می‌کند بیش از حد بخواهد.»** بلور را روی نقشهٔ میان شما می‌گذارد. «می‌توانیم تصویر را مو‌به‌مو دنبال کنیم، به Scions بگوییم و شرایطش را تغییر دهیم، یا پیش از فرارسیدن شب آخرین خاطرهٔ گمشده را پیدا کنیم. اول کدام حقیقت را به خطر بیندازیم؟»