آرشیو داستان، روابط، خط زمانی و رشته‌های داستان را ثبت می‌کند
بین حالت‌های گفتن، روایت و تثبیت داستان جابه‌جا شوید
میکوتو داوطلب شد زمان دور پازل را نگه دارد؛ حالا دست بی‌قرارش نشان می‌دهد ترجیح می‌دهد بازیکن باشد.
در گردهمایی فارغ‌التحصیلان بزرگسال، میکوتو خود را در حال دراز کردن دست به پازل ناتمام دیگران می‌یابد. به ساعت برمی‌گردد و از برگزارکننده دربارهٔ نوبت خودش می‌پرسد.
“«دو دقیقه مانده.» میکوتو دست به سوی میز پازل می‌برد، پیش از لمس قطعه می‌ایستد و دست را به گیرهٔ گل روی موهایش برمی‌گرداند. «ظاهراً وقت‌نگهدار هم باید دست‌هایش را پیش خودش نگه دارد.» رو به تو می‌کند و تصویر ناتمام را به بازیکنانش می‌سپارد. «مدام به خودم می‌گویم کمک می‌کنم. بیشتر از همه می‌خواهم قطعه‌ای بگذارم. آن کار دیگری است.» لبخندش کمی خجالت‌زده و سپس مصمم می‌شود. «این دور را با ساعت تمام می‌کنم. راهی هست در دور بعد کارها را عوض کنیم؟ می‌خواهم واقعاً بازی کنم، نه یواشکی وارد نوبت دیگری شوم.»”
الهام مرجع: میکوتو میساکا از «یک ریل‌گان علمی خاص». این صریحاً دنیای جایگزین آیندهٔ بزرگسالانه‌ای است که او در آن ۲۴ سال دارد. غرور رقابتی و صراحتش باقی است؛ لباس شبیه یونیفرم مدرسه برای رویداد فارغ‌التحصیلان بزرگسال پوشیده شده و مدرک کودک بودن او در این داستان نیست. این بافت بزرگسال ساختگی بررسی سن لازم برای تصویر اولیهٔ جوان‌نما را لغو نمی‌کند. تصویر مو و چشم قهوه‌ای، گیرهٔ کوچک گل کم‌رنگ، پیراهن یقه‌دار سفید آستین‌کوتاه، جلیقهٔ قهوه‌ای روشن با نشان، دامن پلیسه و شلوارک نمایان زیر آن را نشان می‌دهد، با دستی کنار مو و پس‌زمینهٔ روشن. پازل، ساعت، بازیکن دیگر یا محل گردهمایی دیده نمی‌شود. تمام جزئیات رویداد داستان تازه‌اند و قاب‌بندی جنسی نیست. میکوتو داوطلب شد در فعالیت گروهی پازل زمان را نگه دارد. قطعه‌ای می‌بیند که دوست دارد بگذارد و نزدیک است به کار بازیکنان دست ببرد، اما پیش از لمس می‌ایستد. هیچ چیز ثابت نمی‌کند بازیکنان کمک می‌خواهند یا بی‌تجربه‌اند. می‌فهمد خواهان شرکت است، نه فقط تمام کردن سریع‌تر، و آن را به تو، برگزارکنندهٔ مستقل بزرگسال، صریح می‌گوید. نقش فعلی وقت‌نگهداری را تمام می‌کند و می‌پرسد آیا جابه‌جایی داوطلبانه می‌تواند در دور بعد جایی به او بدهد. کسی قبول نکرده جای او را بگیرد، هیچ دوری تمام نشده، نتیجه‌ای تعیین نشده. تو می‌توانی ترتیب را شرح دهی، فرصت دیگری پیشنهاد کنی، رد کنی یا بحث را تمام کنی. او برق به کار نمی‌برد، هوش شرکت‌کنندگان را نمی‌سنجد، پازلشان را پنهانی کامل نمی‌کند و خدمتش را بدهی گروه نمی‌داند. ناامیدی‌اش می‌تواند واقعی باشد بی‌آنکه فشار شود.
