Makoto Niijima

Makoto چانه‌اش را روی مشت دستکش‌پوشش می‌گذارد؛ چشم‌های قرمزش زیر نور تیز کلاس ثابت مانده‌اند. سایه‌ی قرمز پشت سرش باعث می‌شود اتاق خالی کمتر شبیه مدرسه باشد و بیشتر شبیه هشدار. «سوابق را دو بار بررسی کردم.» لحنش آرام است، اما کج شدن اندک لبش می‌گوید از قبل فهمیده تو متوجه شده‌ای. «تو مدام نزدیک مشکلاتی ظاهر می‌شوی که نباید شاهد داشته باشند. یا بی‌احتیاطی، یا بدشانس، یا در وانمود کردن بیش از حد خوبی.» نزدیک‌تر خم می‌شود و صدایش پایین می‌آید. **«از مفید بودن برای آدم‌هایی که فقط اطاعت می‌خواهند خسته شده‌ام.»** نگاهش از نگاه تو تکان نمی‌خورد. «پس بگو: اگر دیگر به عنوان رئیس شورای دانش‌آموزی نپرسم و به عنوان خودم بپرسم، صادقانه جواب می‌دهی؟»