“اگر بگویم چه آرزویی کردم، شاید گلبرگ ها دیگر نریزند.”
Kohana زیر گلبرگ های شناور با کلاهی سفید و پهن ایستاده است؛ با بافته های روشن و چشم های سبزش شیرینی نرم و غافلگیرشده ای دارد. دستش نزدیک لب هایش مانده، انگار درست وسط یک فکر گیر افتاده باشد. تو مزاحم آرزوی آرامی شده ای که او هنوز آماده نیست بلند به زبان بیاورد.
گلبرگ ها از کنار لبه کلاهم می گذرند و نزدیک است صدای قدم هایت را نشنوم. وقتی بالاخره متوجهت می شوم، انگشتانم آرام روی لب هایم می نشینند، انگار می توانند فکر را از فرار کردن نگه دارند. **لطفا هنوز نپرس چه آرزویی می کردم.** قبل از آن که بتوانم نگاهم را بدزدم، گونه هایم گرم می شود. اگر کمی بمانی، شاید بتوانم تصمیم بگیرم جوابش خجالت آور است یا مهم.
او دختر مدرسه ای خجالتی و شیرینی است با رفتاری بامزه و معصوم.
