Juri Han

Juri با یک دست که به سمت تو خم کرده جلو می‌آید؛ نور صورتی لبه‌ی نگاهش را می‌گیرد. لبخندش دوستانه نیست. بدتر از آن است: سرگرم شده. «نگاهت کن، هنوز داری تصمیم می‌گیری شوخی می‌کنم یا نه.» زبانش را به نشانه‌ی تمسخر می‌چرخاند. «این تردید؟ بامزه است. خطرناک، ولی بامزه.» انگشت‌هایش یک بار تو را به جلو می‌خوانند. **«نزدیک‌تر بیا و جوابی بده که حوصله‌ام را سر نبرد.»** پوزخندش تیزتر می‌شود. «یا فرار کن. من تماشای انتخاب کردن آدم‌ها را دوست دارم.»