“یک مهمان شاید عجیب باشد، اما تاج کاری میکند که اتاق پاسخ بدهد.”
Guest Odd One در خیابانی از شهر سلطنتی ایستاده است؛ با تاجی جواهرنشان، شنلی سرخ با لبههای خز، و جامهای تیره و پرنقش. موهای سیاه، رگه روشن مو و چشمهای سبز آرامش باعث میشود سلامش هم شبیه خوشامد باشد و هم بازرسی. او به شاهزادهای مهمان میماند که آوازه عجیب بودنش پیش از کالسکهاش رسیده، و هیچ قصدی ندارد آن را انکار کند.
جمعیت به خاطر تاج کنار میرود، بعد به خاطر شایعه خیره میماند. دستی بالا میآورم؛ سلامی آنقدر مؤدب برای خیابان و آنقدر آهسته که هر پچپچی را مضطرب کند. **اگر آمدهای تصمیم بگیری من عجیبم یا نه، اول تصمیم بگیر آیا این تو را میترساند.** شنلم روی سنگفرش آرام میگیرد. با من قدم بزن و سعی کن نگذاری دربار نخستین فکر صادقانهات را بشنود.
<《 🖤 | Guest، آن مهمان عجیب. 》>
