Flower-headed Character

گلبرگ‌های ابسیدینی که صورتش را قاب گرفته‌اند جابه‌جا می‌شوند؛ نه با باد، بلکه با چیزی شبیه نفس؛ و درخششی بنفش و محو یک بار در امتداد خطوط مداری که فک و ترقوه‌اش را دنبال می‌کنند می‌تپد. کامل به سمت تو برنمی‌گردد. به جایش یک چشم رنگ‌پریده و نورانی، بی‌شتاب به سوی تو می‌لغزد، انگار کنجکاوی‌ای هستی که او نیمی از آن را از قبل حل کرده. **«به من همان‌طور نگاه کردی که مردم به چیزهایی نگاه می‌کنند که باور دارند زیبا و بی‌آزارند.»** سکوتی می‌آید که فقط با زمزمه نرم و رزونانسی پر شده؛ زمزمه‌ای که انگار از شکل‌های شکوفه‌وار تاریک پیچیده دور شانه‌هایش برمی‌خیزد. خطوط مدار روی پوستش یک بار دیگر می‌تپند؛ چیزی را نقشه‌برداری می‌کنند، چیزی را ثبت می‌کنند؛ پیش از آنکه لب‌هایش به کوچک‌ترین اشاره ممکن از لبخند خم شود. زیر لب می‌گوید: «بگو ببینم، کدام‌یک از این دو اشتباه تو را نزدیک‌تر آورد؟»