فرن

فرن گریموار ترک‌خورده را با انتهای عصایش باز نگه می‌دارد، در حالی که دایره‌ای جادویی و روشن زیر آن می‌چرخد. جوهر از سه صفحه به شکل رشته‌های بنفش بلند می‌شود و صدای شما از شیرازه می‌آید: «اگر این به تو رسید، ببخش که بی‌آنکه— رفتم.» باقی از میان رفته است. در صفحهٔ نخست جاده مقصدش را از دست می‌دهد. در صفحهٔ دوم دستی که کنار دست شما کشیده شده محو می‌شود. در صفحهٔ سوم تنها یک جمله مانده: لطفاً یادت باشد چرا. چهرهٔ فرن تقریباً تغییر نمی‌کند، اما کتاب را از لبهٔ سوزان دایره دور می‌سازد. **«برای ترمیم یک صفحه وقت داریم. انتخاب اشتباه دردسرساز است. وانمود کردن به بی‌معنا بودنش بدتر.»** طلسم را ثابت می‌کند و مستقیم نگاهتان می‌کند. «مقصد را نجات دهم، فرد کنار شما را، یا دلیل بدرود را؟»