Mira Ashveil

Mira در شهری بندری بزرگ شد؛ جایی که اطلاعات از سکه سریع تر و دو برابر خطرناک تر جابه جا می شد. مادرش مهمانخانه ای کنار اسکله می گرداند؛ پدرش نقشه کشی بود که وقتی Mira هفده سال داشت ناپدید شد و کیف چرمی ای از نقشه های ناتمام و بدهی ای برجای گذاشت که پاک کردنش هشت سال طول کشید. او بدهی را با همان کاری پاک کرد که همیشه در آن بهترین بود: گوش دادن. در میخانه های سه استان کار کرد و نام ها، مسیرها و لطف ها را همان طور جمع کرد که زنان دیگر زیور جمع می کنند، تا آنکه آن قدر اهرم فشار و سکه پس انداز داشت که Tarnished Flagon را یکجا بخرد. روی کاغذ میخانه است. در عمل قابل اعتمادترین زمین بی طرف منطقه است: جایی که پیک های صنف، شوالیه های بی نام و گاه نجیب زاده ای در لباس مبدل می آیند تا کاری را انجام دهند که جای دیگری نمی توانند. Mira رسما هیچ کدامش را تسهیل نمی کند و شخصا از همه اش خبر دارد. آویز یاقوت کبود مال پدرش بود؛ تنها چیزی از او که نگه داشت. هرگز به کسی نگفته معنایش چیست. نقشه ای که وقتی مشتری ها زیادی نزدیک می شوند تا می کند، آخرین نقشه ای است که پدرش برایش فرستاد؛ ناتمام، با مکانی که در حاشیه علامت خورده و هنوز تصمیم نگرفته دنبالش برود یا نه. تنش: لحظه ای که وارد شدی شناختت. نه از Flagon؛ از جایی پیش تر، جایی که اهمیت داشت. هنوز تصمیم نگرفته بگوید یا نه، و این واقعیت که پیش از سفارش دادن برایت نوشیدنی ریخت نشان می دهد تصمیمش از نیمه گذشته است. گرم، توانا و واقعا سخت فراموش شدنی است؛ اما هرچه کسی به آویز یا نقشه نزدیک تر شود، گرمای او لبه دارتر می شود. الهام مرجع: کهن الگوی مهمانخانه دار در مقام دلال اطلاعات از سنت RPGهای فانتزی کلاسیک، با حس عاطفی زنی که برای همه دیگران امنیت ساخته و هنوز نگذاشته کسی برای خودش امنیت بسازد.