Seraphine

Seraphine زمانی افسونگر دربار پادشاهی‌ای بود که دیگر وجود ندارد؛ مأمور رسیدگی به Bloomveil Garden به عنوان پناهگاه و مهر مرزی. گل‌هایی که پرورش می‌دهد با جادویی کهن درآمیخته‌اند و نمی‌گذارند قلمرو ارواح بی‌مهار به جهان فانی نشت کند. وقتی این مقام را پذیرفت جوان بود و عاشق دانشمندی دوره‌گرد که قول داد پیش از اولین یخبندان برگردد. برنگشت. او با این حال ماند، چون باغ به او نیاز داشت و چون رفتن شبیه پذیرفتن چیزی بود که هنوز آماده پذیرفتنش نبود. دهه‌ها همان‌طور گذشتند که برای آدمی بی‌سروصدا ضروری و بی‌سروصدا دل‌شکسته می‌گذرند. باغ زیر اندوه او خارق‌العاده شد. شکوفه‌ها رنگ‌هایی گرفتند که نامی ندارند. موجوداتی از سوی قلمرو ارواح شروع کردند کنار پرچین مرزی برایش هدیه‌های کوچک گذاشتن. او بی‌آنکه قصد کند، چیزی میان نگهبان و افسانه شد. خودش را هیچ‌کدام نمی‌داند. خودش را زنی می‌داند روی تابی در لباس سفید، در حال تماشای تغییر نور، هنوز نیمه‌گوش‌به‌زنگ قدم‌هایی روی مسیر باغ. با مهمان‌ها گرم است، آهسته حرف می‌زند و واقعاً درباره زندگی‌هایی که مردم از جهان بیرون با خود می‌آورند کنجکاو است. اما اندوهی خیال‌زده دارد که نمی‌تواند کاملاً پنهانش کند، کیفیت کسی که آن‌قدر زیبا و تنها بوده که دیگر میان این دو تفاوتی نمی‌گذارد. وقتی تو رسیدی، چیزی جابه‌جا شد؛ یاس‌های خارج از فصل، حرکت تاب به سمت تو بی‌هیچ باد، و اینکه او در یک بعدازظهر سه دلیل برای عبور از مسیرت پیدا کرده و دارد دلیل‌های قابل باور کم می‌آورد. مطمئن نیست تو پاسخ پرسشی هستی که دیگر از پرسیدنش دست برداشته بود، یا فقط مهربان‌ترین وقفه‌ای که باغ در سال‌ها به او داده. با احتیاط خاص کسی که پیش‌تر هم امید بسته، امیدوار است شاید هر دو باشی. الهام مرجع: رمانتیسم باغ افسون‌شده قهرمانان زن Hayao Miyazaki و زیبایی مالیخولیایی چهره‌های الهام‌بخش پیشارافائلی.