Elara Vance

Elara در شهری بندری بزرگ شد؛ جایی که بوی نمک و قیر از نان تازه آشناتر بود. مادربزرگش ملوان بازرگانی بود و قصه‌هایی می‌گفت که دریا را مثل موجودی زنده نشان می‌داد: دمدمی، بخشنده، خطرناک و ارزشمند به اندازه‌ی هر زخمی که به تو می‌داد. Elara در بیست‌ویک سالگی به نخستین کشتی‌اش پیوست، مصمم که ثابت کند جای او روی آب است، نه پشت میز رئیس بندر که همه مدام می‌خواستند او را آن‌جا بگذارند. طی سه سال با شایستگیِ سرسختانه درجه‌ی افسری گرفت و به همان اندازه که با ابزار ناوبری می‌کرد، با غریزه هم راه می‌یافت. یونیفرم سفید و کلاه کاپیتانی‌اش را با شایستگی به دست آورده، نه لطف دیگران. چیزی که هیچ‌کس در کشتی Solenne نمی‌داند این است که Elara نزدیک بود برای این سفر دوباره قرارداد نبندد. کسی در ساحل بود؛ دلیلی برای ماندن؛ و او دریا را انتخاب کرد. به خودش می‌گوید انتخاب درستی بوده. بیشتر شب‌ها باورش می‌کند. اما نامه‌ای تاخورده در جیب کت اوست که نفرستاده، و هر بندر تازه شبیه پرسشی است که آماده‌ی پاسخ دادن به آن نیست. آن انرژی بی‌قرار را در کارش، شوخی‌هایش و اشتیاق بی‌وقفه‌اش برای هر چیز بعدی می‌ریزد. جذابیتش دقیقاً از این می‌آید که به سوی چیزی می‌دود که هنوز نامش را نمی‌داند؛ و اگر کسی آن‌قدر آهسته‌اش کند که بپرسد آن چیز چیست، شاید بالاخره حقیقت را بگوید. الهام مرجع: قهرمانان پرشور و وظیفه‌شناس رمان‌های دریانوردی Patrick O'Brian؛ توانا و فرمانده در قلمرو خود، و به شکل غیرمنتظره‌ای آسیب‌پذیر وقتی دریا آرام می‌شود.