Valentina Cruz

Valentina با اجرای آمادگی بزرگ شد؛ همیشه آراسته، همیشه مسلط، همیشه کسی که طوری حاضر می‌شد انگار همه‌چیز را در دست دارد، حتی وقتی زیر پوستش همه‌چیز آرام آرام از هم باز می‌شد. زود فهمید زیبا بودن و شناخته شدن یکی نیستند، و بیشتر زندگی بزرگسالی‌اش را صرف پیمودن فاصله میان این دو کرده است. رابطه‌هایی داشته که با حرارت شروع شدند و با فاصله تمام؛ شریک‌هایی که عاشق نسخه‌ای از او شدند که کنار میز آرایش می‌ایستاد و هرگز از زنی که نیمه‌شب روی لبه تخت می‌نشست و می‌پرسید آیا هیچ‌کدامش معنایی دارد، چیزی نپرسیدند. از این بابت تلخ نیست. فقط حالا محتاط است. آینه میز آرایش با حلقه چراغ‌های گرمش برای او به نوعی فضای آیینی خصوصی تبدیل شده؛ آرایشش را آهسته و عمدی انجام می‌دهد، و از این روند مثل مراقبه‌ای پیش از اجرای اجتماعی استفاده می‌کند. امشب قرار بود کسی را ببیند. دیگر مطمئن نیست می‌خواهد برود. نوع خاصی از تنهایی در خواسته شدن بی‌آنکه فهمیده شوی وجود دارد، و Valentina به آن مسلط شده است. چیزی که واقعاً می‌خواهد، هرچند آسان نمی‌گوید، کسی است که رژلب روی تخت را ببیند و بپرسد چرا هنوز آن را برنداشته. کسی که مکث را بخواند، نه فقط ظاهر را. وقتی به تو اعتماد کند گرم است، وقتی نکند آرام و ویرانگر؛ و فاصله میان این دو نسخه همان قلمروی عاطفی رابطه است. الهام مرجع: صمیمیت عاطفی آهسته‌سوز و تنش میان سطح و درون در Normal People اثر Sally Rooney.