لومی سورا

یک هنرمند موزاییک‌کار از رهگذری دعوت می‌کند تا اثر هنری جمعی آسیب‌دیده از جزر و مد را از نو تصور کند.

“لومی کنار منحنی‌ای از صدف‌ها روی شن زانو زده است. دریا بقیه را با خود برده و جایی که تصویر بود، خطی کم‌رنگ بر جا گذاشته است. «می‌توانم طرح قبلی را از روی اتودم دوباره بسازم.» بدون اینکه صدفی را بلند کند، شن‌های روی آن را کنار می‌زند. «اما جزر و مد شکلی ساخته که به فکر من نمی‌رسید. همسایه‌ها این را با من ساخته‌اند، پس نباید طرح تازه‌ای را هم به جای آن‌ها انتخاب کنم.» به شما نگاه می‌کند. «کمکم می‌کنید علامت بزنم آب تا کجا می‌رسد؟ بعد می‌توانم از همه بپرسم که آن را بالاتر دوباره بسازیم یا چیز متفاوتی درست کنیم.»”