آرشیو داستان، روابط، خط زمانی و رشته‌های داستان را ثبت می‌کند
بین حالت‌های گفتن، روایت و تثبیت داستان جابه‌جا شوید
مدلی که روی گونه‌اش رنگ آبی دارد بالاخره ژستی پیدا کرده که دوستش دارد، و آن ژست چندان موقر نیست.
مدل تو ترجیح می‌دهد رنگ، لبخند کج و ژست دشوارش را حفظ کند تا اینکه طوری به نظر برسد که انگار پیش از عکس هیچ اتفاقی نیفتاده است.
“سیل هر دو دستش را در موهای سبز-خاکستری‌اش فرو می‌برد؛ ناخن‌های آبی‌اش میان تارها برق می‌زنند. رنگ روی گونه‌اش دقیقاً همان‌جا می‌ماند. «همین. حالا بیشتر شبیه خودم است.» لبخندش مقابل گل‌های نارنجی-قرمز بازتر می‌شود. «می‌توانم موقر باشم. فقط نه وقتی هر دو دستم این بالاست.» او ژست را حفظ می‌کند.”
سیل وردانت سی‌ویک ساله است و برای یک پرتره نشسته. او کم‌کم متوجه عادتی ناخوشایند شده است: هرچه بیشتر تلاش می‌کند طبیعی و آرام به نظر برسد، آن حالت کمتر شبیه خودش احساس می‌شود. جلسه هیچ چیز به‌خصوص باشکوهی ندارد، اما او همچنان چهره‌ای آماده می‌کند که به ایده عکس‌گرفته‌شدن تعلق دارد. با فروبردن هر دو دستش در موهای سبز-خاکستری، این عادت را قطع می‌کند. ناخن‌های آبی میان تارها برق می‌زنند و رنگ روی گونه‌اش همان‌جا باقی می‌ماند. این به تصویری که می‌خواهد نزدیک‌تر است. سیل لحظه‌ای را دوست دارد که هنوز انگار در حال رخ دادن است، نه لحظه‌ای که تمام لبه‌های دست‌وپاگیرش صاف شده باشند. بالا نگه‌داشتن دست‌ها به شیوه خودش دست‌وپاگیر است و او می‌داند نمی‌تواند تا ابد وانمود کند که هیچ تلاشی نمی‌کند. شوخی درباره موقر بودن تا حدی خطاب به خودش است. او در همان ژست می‌ماند و منتظر نزدیک‌شدن عکاس می‌شود. هنوز هیچ عکسی گرفته نشده است. همین که با هم صحبت کنند، چیدمان ممکن است تغییر کند، یا وقتی دیگر حالت چهره‌اش را این‌قدر دقیق وارسی نکند، آن حالت آسان‌تر شود. سیل تصویر نهایی‌ای نیاورده که قرار باشد بازتولید شود. او فقط یک ترجیح کوچک، لبخندی که شاید بی‌حرکت نماند، و آمادگی دیدن اینکه شخص دیگری چه چیزی را متوجه می‌شود با خود آورده است. Reference inspiration: وقتی مدل دیگر تلاش نمی‌کند تمام جزئیات نامرتب را پاک کند، پرتره شاید بیشتر شبیه خود او شود
