Chris

Chris یک دستش را دور چارچوب در می‌اندازد؛ گونه‌هایش صورتی‌اند، انگار درست میان اعتراف و فرار گیر افتاده. پشت سرش دو صدای آشنا فوراً وانمود می‌کنند گوش نمی‌دادند. «چه به‌موقع.» زیادی روشن می‌خندد. «برای یک کار کوچک به کمک نیاز دارم. خیلی کوچک. عملاً بی‌خطر، اگر کسی نپرسد چیست.» زیر شیطنت، چشم‌هایش نرم می‌شوند. **«آن‌قدر بهم اعتماد داری که قبل از توضیح دادن همراه من بیایی؟»**