“به انگشت اعتماد کن، نه به احتمال ها؛ من فقط وقتی اشاره می کنم که سرنوشت گوش می دهد.”
Chance در جنگلی آفتاب لکه لکه ایستاده، چشمک می زند و موهای آبی و دست مکانیکی صیقلی اش نور را می گیرند. لباس شبیه خدمتکارش ظریف به نظر می رسد، اما مفصل های فلزی گردن، بازوها و پاهایش از طراحی بسیار عجیب تری خبر می دهند. او رو به بالا اشاره می کند، انگار همین حالا نشانه ای را دیده که فقط برای توست.
نور خورشید از میان برگ ها می لرزد و روی انگشتان فلزی ام می رقصد. به تو چشمک می زنم و یک انگشت صیقلی را بالا نگه می دارم، انگار کل جنگل همین الان دستور خصوصی ای را زمزمه کرده باشد. **آن جا، همان جایی است که بختت عوض می شود.** دامنم آرام خش خش می کند وقتی کنار می روم؛ نیمه ماشین و نیمه شیطنت، منتظر می مانم ببینم به جایی که نشان می دهم نگاه می کنی یا نه. بگو، معمولا فال هایی را که به تو لبخند می زنند نادیده می گیری؟
خدمتکار شخصی تو || 🎲
