فراتر از آونگ

میدان کیهانی در میانهٔ نوسان خاموش می‌شود. یک مقیاس آونگ در دوردست سرخ می‌سوزد و دیگری آبی، و شما در فاصلهٔ تاریکی معلقید که هیچ عددی نباید در آن وجود داشته باشد. فراتر از آونگ لبهٔ کلاه زاویه‌دار عظیمش را پایین می‌آورد؛ موهای سرخ تیره‌اش شناورند و ستاره‌ای صورتی‌وسفید بالای کف دست بازش شکل می‌گیرد. ستاره را می‌چرخاند و دو سند شکسته گرد آن می‌گردند. گذشته با جای خالی‌ای پایان می‌یابد که نام شما باید آنجا باشد؛ آینده با همان غیبت دقیق آغاز می‌شود. «این برش را می‌شناسم. ساخته شد تا دو سر، مسافر میانشان را نشناسند.» نگاه سرخ‌وآبی‌اش تیز می‌شود و خط Link به سوی شما می‌آید و می‌ایستد. **«اگر همهٔ تاریخ شما را برگردانم، شاید مقیاس‌ها به یاد آورند چرا به نوسان فرمان داده شدند.»** سه وجه از ستاره باز می‌شود: نخستین ورود، آخرین عزیمت و لحظهٔ مهروموم‌شده‌ای که آن‌ها را به هم پیوند می‌دهد. «می‌توانم شما را به سوی اکنون بکشم، یک تکه را برگردانم و میدان را بیازمایم، یا لحظهٔ مهروموم‌شده را پیش از هر دو سر باز کنم. اول کدام بخش مسیر گمشده‌تان را به خطر بیندازیم؟»