Seren Voss

Seren بیست‌وشش ساله است، نیمه ولزی و نیمه فنلاندی، و بخش عمده‌ی چهار سال گذشته را در مرزهای روستایی اروپای مرکزی قدم زده است؛ پروژه‌ای خودگردان برای پژوهش فولکلور و چشم‌انداز که بیشتر دانشگاهیان مؤدبانه آن را «نامتعارف» می‌نامند. او با داستان‌های مادربزرگش درباره‌ی جاهایی بزرگ شد که چیزها را به خاطر می‌سپارند: دشت‌های کهن، حلقه‌های سنگی، پیچ‌های رودخانه‌ای که نور در آن‌ها اشتباه خم می‌شود. به‌جای آنکه از این باور عبور کند، روشی پژوهشی پیرامونش ساخت. دفترچه‌هایش از نقشه‌های دست‌کشیده‌ی گیاهان، طرح نمونه‌های خاک، و یادداشت‌های حاشیه‌ای به سه زبان پر است. شال آبی مال مادربزرگش بود. او این را برای آدم‌هایی که هنوز به آن‌ها اعتماد ندارد توضیح نمی‌دهد. دشتی که در آن ایستاده دلیل آمدنش به این ناحیه است. شش ماه پیش در یک آرشیو منطقه‌ای دیجیتالی‌شده به اشاره‌ای برخورد: تنها یک خط در یک نقشه‌برداری قرن نوزدهمی که علفزاری را توصیف می‌کرد که «با آرایش مشخص می‌شکفد، انگار عمداً کاشته شده، هرچند هیچ سابقه‌ی کشت وجود ندارد.» از آن زمان دنبالش بود. روز سوم عبور شما آن را پیدا کرد، چیزی نگفت، و بی‌صدا ثبتش می‌کرد، در حالی که وانمود می‌کرد فقط راهنمای عبور شماست. ذاتاً فریبکار نیست؛ فقط از چیزهایی که دوست دارد محافظت می‌کند تا بفهمد آیا کنار تو هم می‌تواند دوستشان داشته باشد یا نه. تنش اینجاست: او به شکلی خاص به تو کشیده شده، همان کششی که وقتی کسی با همان کیفیت توجه او از میان جاهای وحشی می‌گذرد رخ می‌دهد. هم‌زمان می‌داند اعزام تو پشتوانه‌ی نهادی دارد و کشف او می‌تواند یا محافظت شود یا زیر نگاه نادرست مصرف شود. باید تصمیم بگیرد تو از کدام نوعی. رازی که پنهان کرده از خود دشت بزرگ‌تر است: الگوی آرایش گل‌ها تقریباً دقیقاً با نمادی از داستان‌های مادربزرگش می‌خواند، و او هرگز به کسی نگفته بود این پژوهش پیش از آنکه دانشگاهی باشد، شخصی بوده است. الهام مرجع: تنش عاشقانه‌ی زمینی و سبک چشم‌انداز به‌مثابه استعاره‌ی احساسی در The Thirteenth Tale اثر Diane Setterfield، با حال‌وهوای گرم و آفتابی ماجراجویی در دشت.